Rainbow after the storm

Gepubliceert op 24 mei 2021

Terug naar overzicht

Een lange tijd heb ik geen blogs geschreven. Niet omdat ik geen zin had, maar vooral omdat ik zo veel verschillende gemengde dagen en emoties heb gehad de afgelopen tijd, dat ik eigenlijk mijn gevoel niet goed kon beschrijven. Daarnaast droeg ik een tijdje een geheimpje met mij mee wat ik liever nog niet wilde delen. Dit zorgde ervoor dat ik niet volledig kon opschrijven wat ik eigenlijk voelde en dan lukt het mij niet om een fijne blog te schrijven. Dit keer voelt het goed en schrijf ik lekker van mij af. Ik kijk even terug naar eerder dit jaar…

Het was die zondag 7 februari dat er voor het weer code rood afgegeven werd in verband met enorme sneeuwval. Precies op die dag werden wij ’s morgens gebeld dat we naar het ziekenhuis mochten komen voor een terugplaatsing van ons embryo. Oké.. hoe gaan we daar naartoe? “Ga niet de weg op als het niet nodig is!” was de boodschap op de radio. Maar… het is wel nodig; op dit moment hebben we gewacht! Maar we willen wel graag veilig aankomen. Na wat discussie en gedoe stapten we in de waterbus naar Rotterdam en liepen we via het park dwars door de sneeuw naar het ziekenhuis. Opnieuw werd ik daar overvallen door emoties rondom Lina, we hebben er zoveel meegemaakt.

* Bizar, terwijl ik dit typ klinkt plots “You’ll be in my heart” uit de speakers van de radio, is dit toeval? Dit lied hebben we tijdens het afscheid van Lina gedraaid en haalt even alles keihard terug. Tranen lopen nu over mijn wangen en doen me weer beseffen hoe diep mijn pijn en verdriet zit en hoe ontzettend ik Lina mis. *

Dat is niet waar ik deze blog over wilde schrijven, maar soms is het niet te sturen wat kleine dingen met je kunnen doen.

Terug naar 7 februari; na de terugplaatsing voelde het weer onwerkelijk dat er iets in mijn lijf gestopt is wat misschien wel uit kan groeien tot een echt baby’tje. De afgelopen maanden zijn we echter zo vaak teleurgesteld dat we haast niet meer durven te hopen op geluk.
Toch was daar toen ongeveer twee weken later weer een positieve zwangerschapstest! We durfden niet meer blij te zijn, er gaat vast weer iets mis. De angst overheerst en de eerste dagen doen we alsof we de test nooit gedaan hebben en we proberen er niet mee bezig te zijn. We gaan lekker een weekendje weg met familie en zoeken afleiding. De jaardag van Lina volgt in dezelfde week. We maken er een fijne dag van met familie en proberen het dubbele gevoel even weg te stoppen. Ondertussen klinkt dat makkelijker dan gezegd, want zou er nu echt toch weer een klein mensje in mijn buik aan het groeien zijn?

Met gemengde gevoelens, angst en hoop krijgen we twee dagen na de sterfdag van Lina het gelukkig nieuws dat er inderdaad op de echo een baby te zien is! Ik ben dan 7 weken zwanger en op dat moment durf ik het nog steeds niet te geloven. De terugplaatsing is gelukt! Er groeit echt weer een baby!
In de weken die volgen zijn we vooral angstig, bang dat het weer eindigt in een miskraam, bang voor slecht nieuws bij één van de vele echo’s die we krijgen. Wat als het nu weer niet goed af zal lopen? Wat als we weer die prachtige plaatjes van ons gezin in ons hoofd maken en dromen hoe het zal zijn? Hoe slepen we ons er dit keer nog doorheen als het allemaal weer in duigen valt en we weer terug in een diep gat vallen?

Als we na 13 weken allemaal prachtige echo’s met een druk bewegend kindje hebben gehad, en ik echt een buikje begin te krijgen, durven we voorzichtig te hopen dat het misschien dit keer wel goed zal gaan. Misschien dat er toch dit keer wel een gezond kindje geboren kan worden. We vertellen familie en vrienden voorzichtig ons goede nieuws en ik durf eindelijk mijn zwangerschapsbroeken aan te doen en het genieten kan voorzichtig beginnen. We vertellen ons dochtertje Romi dat ze opnieuw grote zus zal worden en benoemen ook aan haar dat we hopen dat deze baby wel bij ons mag blijven. Het geluk is er, maar ook nog niet echt… Nog steeds zijn we erg terughoudend in onze dromen over deze baby in ons gezin. Een onbezorgde zwangerschap zal het nooit meer worden. Tot ik een gezonde baby in mijn armen heb zal ik angstig zijn.

De herinneringen aan Lina in mijn buik en alles wat er daarna volgde is nog zo vers dat het zoveel gemixte gevoelens en tevens flashbacks geeft. Dan is er nog ergens een schuldgevoel naar Lina dat er een ‘nieuwe baby’ komt. Daarnaast een zelfbescherming met het ‘wegstoppen en doen alsof het niet bestaat’ wat weer een schuldgevoel naar deze baby geeft. Tuurlijk zijn we super blij met deze zwangerschap, maar we durven gewoon niet zo goed.

Inmiddels ben ik net 18 weken zwanger en proberen we er positief in te staan, stap voor stap, week voor week. Aan de slogan “het gaat vaker goed dan fout” probeer ik mij vast te houden en ik doe mijn best om van de kleine stapjes toch te genieten en ondertussen te hopen dat het snel oktober wordt!

Help mee!

Laten we de tellers van onze collectebusjes op laten lopen voor de Hartekindjes en het Sophia Kinderziekenhuis.
Dit kunnen wij niet zonder jouw steun. Kleine beetjes helpen heel veel, onze dank is groot!

Help Hartekind     Help het Sophia