Durven genieten en ervan uit gaan dat het goed komt

Gepubliceert op 7 oktober 2021

Terug naar overzicht

Toen ik dit eerste stuk schreef was ik ongeveer 33 weken zwanger. 

Een week of 3 geleden was het moment van de 30 weken echo eindelijk aangebroken. Dit was waar we naartoe geleefd hadden, de hoop dat er dit keer geen slecht nieuws zou komen bij deze termijn. Vol spanning, emoties en met een dubbel gevoel lag ik wederom in een kamertje in het Erasmus MC waar ik zo vaak gelegen had met echo’s voor Lina. Terwijl ik daar lig besef ik me weer dat er zomaar een klap kan komen van slecht nieuws en onze wereld weer opnieuw in kan storten, ik denk niet dat ik dat aan kan… Maar na 45 minuten staren naar een scherm en af en toe positieve mededelingen van de echoscopiste, komt er dan eindelijk het verlossende woord dat dit kindje er helemaal gezond uit ziet! Opgelucht en met wat tranen verlaten we het ziekenhuis. Zou het dit keer dan echt goedkomen? Ergens durf ik het nog niet zo te geloven.  

Maar toch begint dan eindelijk het lang gehoopte en weggedrukte gevoel van “durven genieten en ervan uit gaan dat het goed komt” gevoel. Al die tijd heb ik zo moeilijk durven toegeven aan deze zwangerschap, want wat als ik weer alle dromen in mijn hoofd maak en het straks weer allemaal uiteen spat en ik mezelf weer uit een diepe put moet slepen, ik denk niet dat ik dat nog een keer kan. Het maakt me angstig.  

Toch lijkt mijn genietmodus nu aan te gaan en durf ik eindelijk thuis wat dingen te regelen voor de baby en de eerste kleertjes in de winkel te gaan kopen. Ik twijfel wel nog 10x zo erg als ik normaal al doe, maar toch trots kom ik met wat spulletjes thuis. Tegelijk stijgt ook mijn stresslevel want ineens wil ik het ‘genieten van de zwangerschap’ in de laatste 10 weken proppen. Ik wil nog duizend dingen doen, alles op orde hebben voor de baby, de overgang naar een andere kamer voor Romi zo makkelijk mogelijk maken, ondertussen weer beginnen met werken na de zomervakantie en oja? ik moet ook nog ruimte vinden voor rustmomenten want met 30 weken zwangerschap lukt 150% geven de hele dag niet echt meer. Alles bij elkaar breekt me op, ik loop op mijn tenen (die ik overigens bijna niet meer kan zien) en wil zo veel tegelijk dat eigenlijk niks goed lukt en ik vooral alleen maar moe ben. Daar komt nog bij dat ik met vlagen ineens weer compleet met mijn hoofd bij dezelfde weken in de zwangerschap van Lina bezig ben en ik me eigenlijk vooral verdrietig, onzeker en schuldig voel.  

Het voelt toch regelmatig alsof ik Lina vervang voor een nieuwe baby en dat voelt naar beide als een schuldgevoel en een onmogelijk gevoel naar mezelf. Want Lina is elke dag in mijn gedachten, haar eigen plekje in mijn hart heeft ze veroverd, maar het voelt allemaal zo complex.  

Daarnaast de angst… hoe zal het straks gaan? De bevalling, het thuiskomen, de kraamweek… zou de baby erg op Lina lijken? Zou het compleet anders zijn straks of juist heel erg hetzelfde? Wat doet het met mij? Met Bjorn? Met Romi? Kan ik wel overeind blijven of komt er een flinke klap? En wat betekent dat voor ons gezin? Wat als ik helemaal instort? Hoe moet dat dan? Wat als ik niet dezelfde liefde voel voor deze baby? Wat als Lina naar de achtergrond verdwijnt? Zou dat gebeuren? Zouden andere mensen Lina sneller vergeten? Hoe reageer ik daarop? Dit soort vragen en nog tig anderen houden me regelmatig bezig… 

Ondertussen ook de confrontaties met onbekende mensen die je aanspreken als je zwanger bent. Ik was me wel bewust dat ik vragen/uitspraken zou krijgen met een nieuwe zwangerschap maar sommigen raken me toch harder dan ik had verwacht, of in ieder geval komen ze anders binnen. En ik weet dat niemand het verkeerd bedoeld maar simpele vragen kunnen mijn hersens en gevoelens een hoop raken. De man buiten op straat die zegt ‘Zo, in blijde verwachting?’ (Ja, heel blij en vooral onzeker en het is zeker niet vanzelfsprekend dat ik blij ben) of de vrouw bij de kassa tegen Romi ‘Dus jij wordt grote zus?!’ (Dat is ze al en houd je mond gewoon). Maar dat zeg ik niet, ik houd het kort en glimlach maar even braaf terug.  
De meest voor de hand liggende vraag waar ik me dan wel op voorbereid had met een pasklaar antwoord ‘hoeveelste kindje is het?’ Antwoord ik standaard met ‘de derde’ want ook al is Lina niet meer fysiek bij ons aanwezig, ze zal altijd mijn tweede kindje zijn. De vervolgvraag waar ik echter niet goed op voorbereid was en wel steeds vaker krijg is dan ‘hoe oud zijn je andere kindjes?’. De eerste keer dat ik deze vraag kreeg raakte ik echt even in paniek en kon ik moeilijk uit mijn woorden komen. Toch legde ik uit dat we van ons tweede kindje na 13 dagen afscheid hebben moeten nemen omdat zij een ernstige hartafwijking had. Het doet pijn als ik het vertel en ik merk dat mensen het moeilijk vinden om op te reageren, maar de waarheid zit nu eenmaal zo in elkaar en ik wil er zowel naar Lina als naar mezelf en de buitenwereld open en eerlijk over zijn. Dat betekent alleen niet dat het makkelijk is. Het lijkt daardoor misschien gemakkelijker om te zeggen dat dit mijn tweede zwangerschap is, maar dat voelt ook niet oké. Toch merk ik nu dat ik de vraag bewust probeer te ontwijken in gesprekken, en ook dat vind ik niet makkelijk en maakt me onzeker en onrustig. Want stel dat iemand het weer vraagt, hoe reageer ik dan weer zo rustig en hoe reageert de ander? Het gesprek neemt gelijk een andere wending en het is altijd een gesprek met een wildvreemde. Nu merk ik dat ik me bewust afstandelijk opstel, korte antwoorden geef, niet te veel uitwijk met antwoorden en probeer het gesprek op andere focus te brengen. Maar ook dat is niet prettig want dat is niet echt de persoon wie ik ben. Maar soms hoeft niet iedereen, en dan bedoel ik vooral de wildvreemde mensen op straat, op de hoogte te zijn van mijn situatie zoals ie is. Ik voel me vaak de ‘zielige moeder’ die haar kind verloren is en soms is het veel prettiger om ‘gewoon’ een zwangere vrouw op straat te zijn. Het blijft een lastig punt ik weet niet wat nou goed voelt. Ik onthoud altijd maar dat niemand zich er bewust van is en het niet verkeerd zal bedoelen.   

 
Inmiddels ben ik de 37 weken zwangerschap voorbij en mag het kindje geboren worden. Maar ben ik er klaar voor? Ik weet het niet… eigenlijk wil ik nog steeds tig dingen doen en vooral tijd maken om uit te rusten maar dat vind ik toch een stuk moeilijker dan het lijkt. Er staat altijd wel iets op mijn To do lijst en ik heb eigenlijk vooral een energielevel van 0. Wat er in de praktijk dus op neerkomt dat ik alles wat ik wil doen maar half geregeld krijg en uiteindelijk toch te weinig uitrust. Het zal er allemaal wel bij horen dus ik laat het soms maar even allemaal op z’n beloop. Intussen is de babykamer klaar, is Romi verhuisd naar de zolder en zijn we in principe wel klaar voor de komst van de beeb. Ergens geeft dat rust, ik probeer te genieten van mijn verlof, nog wat gezellig afspraken met vriendinnen te plannen en toe te komen aan mezelf. De ene dag lukt dit allemaal prima en is de balans tussen rust en wat doen er duidelijk, maar er zijn ook dagen dat ik nog steeds te veel doe en aan het eind van de dag totaal gesloopt ben. Niks doen is eigenlijk niet zo mijn ding, ik ben continue bezig, is het niet fysiek dan ben ik wel in mijn hoofd van alles aan het plannen en uitvoeren. Leerpunt van mij, dat is zeker!  
 

Ondertussen is de baby vaak lekker bewegelijk en dat geeft een fijn (soms flink pijnlijk) gevoel. Toch is er nog altijd dat angstige gevoel dat het nog steeds mis kan gaan. Er is geen aanleiding voor en bij de controles ziet alles er steeds prima uit, maar toch durf ik soms nog niet goed aan mijn dromen toe te geven en te geloven dat alles goed komt. Het ene moment heb ik er alle vertrouwen in en ben ik heel positief, het volgende moment twijfel ik aan alles en ben ik vooral angstig en verdrietig en weer heel erg bezig met mijn gevoelens rondom deze zwangerschap en de vergelijking met de zwangerschap van Lina.   
Ik probeer inmiddels maar te accepteren dat deze fases er allemaal bij horen en het volkomen normaal is dat ik me niet onbezorgd over deze zwangerschap voel. Makkelijk is het niet, maar ik heb denk ik geen keus. We blijven zo veel mogelijk positief en ik kan niet wachten om deze kleine beeb gezond in mijn armen te hebben en haar alles te kunnen vertellen over haar prachtige grote zus die bij de sterren is! 
 
 

Help mee!

Laten we de tellers van onze collectebusjes op laten lopen voor de Hartekindjes en het Sophia Kinderziekenhuis.
Dit kunnen wij niet zonder jouw steun. Kleine beetjes helpen heel veel, onze dank is groot!

Help Hartekind     Help het Sophia