Blog 1: Hoe mijn leven in een nachtmerrie veranderede

Gepubliceert op 22 juli 2020

Terug naar overzicht

Het begin van het einde…

Vanaf het moment dat 2020 voor ons gezin als een nachtmerrie begon, ben ik steeds meer voor mijzelf gaan schrijven. Ik vind het een fijne uitlaatklep, maar merk dat ik ook steeds op zoek ben naar herkenning bij anderen. Mama’s die ook een kindje verloren zijn en hoe dat verliep en hoe ze er mee omgaan.

Wij kregen begin dit jaar vreselijk nieuws over ons, toen nog, ongeboren dochtertje Lina. Inmiddels is het bijna 6 weken geleden dat wij afscheid van haar hebben moeten nemen. Dertien dagen is ze bij ons geweest en heeft ze ons alle liefde en geluk gegeven, maar het was veel te kort… We missen haar enorm en zitten op het moment in een heftige rouwperiode. Ik merk dat het me goed doet om over haar en ons gezin te schrijven. En ik hoop dat er mama’s zijn die misschien steun en herkenning vinden in mijn verhaal. Ik neem jullie in mijn eerste blog mee naar het begin mijn zwangerschap en de dag dat mijn wereld instortte…

Op 1 juli 2019 hield ik een positieve test in mijn handen. Wauw het was gelukt! Zwanger van ons tweede wondertje. Na de drie mislukte terugplaatsingen van de cryo’s uit ons vorige IVF traject, waren we in mei 2019 weer opnieuw begonnen aan een traject. Weer alle hormoonspuiten, weer de pijnlijke punctie, weer de onzekerheid hoe alles zich zou ontwikkelen en wat er over zal blijven. Maar gelukkig pakte het positief uit, de eerste (verse) terug geplaatste embryo bleef zitten! Wat waren we gelukkig, onze dochter (Romi) zou een broertje of zusje krijgen en onze droom zou uitkomen! We hadden een gender reveal party, een meisje zou het worden, we pakten de zolder aan, maakte plannen voor de prachtige toekomst met onze twee meiden en ik genoot van de zwangerschap en de eerste schopjes van ons meisje in mijn buik.

Wat we toen nog niet wisten was dat het helemaal niet goed zou aflopen…

Op maandag 30 december 2019, was ik ruim 30 weken zwanger en moest ik naar de verloskundige voor een groeiecho. Onze eerste dochter was erg klein dus hadden we regelmatig extra echo’s om de groei van deze baby te bekijken. Ik ging er alleen naartoe, want de vorige echo was prima dus ik verwachte niks bijzonders. Toen de verloskundige wat langer bleef hangen bij het hartje en weinig zei, ging er gelijk door mij heen dat er iets niet goed was. ‘Het hartje is aan de grote kant, dat heb ik eigenlijk nooit eerder gezien’ zei ze. Ik schrok, raakte in paniek en vroeg gelijk of ze wist wat dat dan zou betekenen. Ze had geen idee en stuurde me door naar de gynaecoloog in het ziekenhuis. Het liefst wilden we daar dezelfde dag nog heen want we waren bang voor flink slecht nieuws en wilden dat dan maar liever gelijk weten. Helaas was er nergens snel plek, tenslotte zat oud en nieuw er ook nog tussen. De eerste plek ergens in een ziekenhuis was op donderdag 2 januari in het Wilhelmina Kinderziekenhuis in Utrecht, een eind rijden voor ons, maar we wilden zo snel mogelijk weten wat er mis was met het hartje van ons kindje.

Oud en nieuw was een rare feestdag, om 12 uur proostten we op een ‘Gelukkig nieuwjaar’ maar we maakten ons allebei flinke zorgen hoe ons nieuwe jaar eruit zou gaan zien…

Toen werd het eindelijk donderdag en gingen we naar het ziekenhuis, ik was ontzettend gespannen en bang wat we te horen zouden krijgen. Meer dan een uur lag ik op de behandeltafel voor de echo, inmiddels waren er een kinderarts en kindercardioloog de ruimte binnen gekomen om mee te kijken. Ze spraken in vaktermen tegen elkaar en zouden ons later in een andere ruimte uitleggen wat ze gezien hadden. Maar hé, we zijn niet gek, door zorgelijke gezichten en termen als ‘lelijke klep’ wisten wij al dat het echt niet goed was.

Het leek uren te duren tot we te horen kregen wat er aan de hand was en ondertussen dacht ik alleen maar ‘zou er wel iets aan gedaan kunnen worden?’

In een aparte kamer kwamen de artsen uiteindelijk bij ons met de diagnose “Ernstige aortaklepstenose”. Het kwam er op neer dat de aortaklep niet goed werkte en de linkerkamer daardoor zo hard moest werken dat hij dikker was geworden en er ook al littekenweefsel zat. Het slaat bij ons als een bom in, onze baby heeft een ernstige hartafwijking! Vanaf dat moment stort mijn wereld in alle scenario’s die ik niet wil bedenken gaan door mijn hoofd als een grote brij. Ondertussen komen er 1000 vragen/problemen bij me op en zie ik even niet meer hoe we dit moeten gaan doen…

Tranen lopen over mijn gezicht als ik vraag of er iets aan gedaan kan worden en wat nu het plan is. De artsen geven aan dat er wel opties zijn, maar alles afhangt van hoe het verder verloopt met de baby. ‘We willen je vandaag gelijk opnemen’ zegt de arts en ik raak nog erger in paniek ; Hoe, wat, waar, wanneer? Wat gaat er gebeuren en hoe moet dat praktisch allemaal met mij en Bjorn? En Romi?

Als we even een momentje alleen gelaten worden in de kamer stort ik volledig in en begin intens te huilen. Hoe gaan we er voor zorgen dat de baby gezond blijft en wat zijn de overlevingskansen? Alles in mij hoopt dat iemand mij zo snel mogelijk wakker maakt uit deze nachtmerrie… Maar helaas is de werkelijkheid keihard en het enige wat we kunnen doen op dat moment is wachten, meten, monitoren en op alle manieren de baby in de gaten houden.

Er wordt nog een hartfilmpje gemaakt en daarna mogen we nog even naar huis om spullen te pakken en ik wil Romi graag nog even zien voordat ik het ziekenhuis in moet.

Bij het zien van haar spelend in huis met opa en oma en haar blije koppie die uitstraalt dat ze geen idee heeft wat wij net te horen hebben gekregen breek ik opnieuw. Maanden praten we al over de baby en dat Romi een grote zus zal worden. Zo trots is ze! En nu is mijn grootste angst dat de kleine baby helemaal nooit gezond thuis zal komen en ze nooit een grote zus voor haar zal kunnen zijn.

Uiteindelijk doe ik kort een boodschapje, kroel Romi helemaal plat, eten we spaghetti en pak ik spullen om naar het ziekenhuis te vertrekken. Tegen half 8 ‘s avonds komen we aan en word ik naar een kamer gebracht. De arts komt nog even langs en ik krijg een injectie voor het rijpen van de longetjes van de baby. De longetjes moeten zo snel mogelijk gaan groeien, want als de baby vroeg gehaald moet worden is dat een van de belangrijkste dingen om te kunnen overleven. Daarna kijk ik nog wat tv, breng wat vrienden en familie op de hoogte van de bizarre rollercoaster waar ons nieuwe jaar mee begonnen is en besluit ik rond 00.00 uur toch maar dat ik moet gaan slapen…

‘Rollercoaster’ is voor ons echt de juiste term voor hoe wij de afgelopen maanden beleefd hebben. Graag neem ik jullie in de volgende blogs mee hoe de weken daarna verlopen zijn en hoe wij nu met de heftige rouwperiode om proberen te gaan.

Liefs,

Fleur

Help mee!

Laten we de tellers van onze collectebusjes op laten lopen voor de Hartekindjes en het Sophia Kinderziekenhuis.
Dit kunnen wij niet zonder jouw steun. Kleine beetjes helpen heel veel, onze dank is groot!

Help Hartekind     Help het Sophia