Bijna een jaar later…

Gepubliceert op 23 februari 2021

Terug naar overzicht

Jouw jaardag komt er aan

Het is dé week… de week dat een jaar geleden de geboorte van Lina er aan zat te komen. Ik had een datum voor inleiden gekregen en was op die dagen zo bang. Zo bang dat mijn leven na het moment van bevallen nooit meer hetzelfde zou zijn. Angst om me nooit meer ‘normaal’ te voelen en een ontzettend zware periode in mijn leven tegemoet te gaan. Ik wilde ons meisje zo graag ontmoeten, maar ik was vooral bang voor alles wat zou komen, de grote angst dat er echt niks meer gedaan zou kunnen worden om haar hartje te redden. Maar ook de hele kleine stille hoop dat na de geboorte zou blijken dat er een wonder zou zijn gebeurd en dat ze gewoon gezond ter wereld zou komen. Ik wist dat dat niet zou gebeuren, maar toch was die hoop er ergens in mij. Hoe kan zo’n klein vechtertje die ik voel schoppen in mijn buik zo’n ziek hartje hebben?  
 
Als ik nu terugdenk aan die dagen kan ik de onmacht, angst en onzekerheid nog voelen. Ik wist niet wat me te wachten zou staan, maar ook weer wel… Het is niet te beschrijven welke gevoelens er toen door mij heen gingen. Ik was angstig voor wat allemaal komen zou, ik was bang het allemaal niet aan te kunnen en op een of andere manier zit ik hier nu een jaar later, hebben we een hoop verdriet gehad en vreselijke momenten met elkaar doorstaan. Soms weet ik niet hoe? Maar we staan nog overeind, genieten van het leven en lachen toch best wel regelmatig. Als je mij een jaar geleden had gevraagd hoe ons leven nu zou zijn, had ik die dingen waarschijnlijk niet gezegd. Het is niet makkelijk geweest en nog steeds heb ik af en toe huilmomenten en stort ik soms even helemaal in. Maar dat zal er allemaal wel bij horen?  
 
Over een paar dagen is het zover, de geboortedag van Lina. Ze zou 1 jaar geworden zijn… een jaardag wordt dat zo mooi genoemd. Inmiddels hebben we een beetje bedacht wat we op die dag gaan doen. We willen er toch iets moois van maken, voor Lina, voor onszelf.  Wat een gekke periode is dit, ik weet het allemaal niet goed. Het gemis blijft, maar vieren dat we haar bij ons mochten hebben, al was het maar kort, is ook zo ontzettend waardevol! Het voelt allemaal gek… 
Ik zie meer op tegen de periode na februari… de periode dat we afscheid moesten nemen, de crematie moesten regelen en alles wat daarbij kwam kijken. Ongelofelijk dat we dat voor elkaar hebben gekregen. Al hadden we geen keus. Maar we hebben het allemaal precies gedaan zoals wij wilden en hoe we dachten dat we dit moment het mooist vorm konden geven. 

Nog steeds zijn de 13 dagen met Lina bij ons een wirwar in mijn hoofd. Sommige foto’s heb ik nog niet eerder gezien en sommige beelden flitsen ineens door mij heen. Het was alsof we in een film waren beland zonder mooi einde…. Soms herken ik mezelf amper op beelden. Ik kan me moeilijk voor de geest halen hoe ik mij in die periode voelde, wat we hebben gedaan en hoe ik het beleefd heb. Zo blij ben ik dan ook dat er zoveel mogelijk is vastgelegd op beeld.  

Terwijl ik dit schrijf voelt het ook gek, nog steeds lijkt het soms niet mijn verhaal. Deze periode is zo raar, ik voel van alles maar weet het geen plek te geven. We gaan het allemaal wel zien de komende dagen en weken, we laten het maar over ons heen komen. Hoe? Dat weet ik niet, we gaan het ervaren…  

Help mee!

Laten we de tellers van onze collectebusjes op laten lopen voor de Hartekindjes en het Sophia Kinderziekenhuis.
Dit kunnen wij niet zonder jouw steun. Kleine beetjes helpen heel veel, onze dank is groot!

Help Hartekind     Help het Sophia