2020

Gepubliceert op 31 december 2020

Terug naar overzicht

Vanavond is het zover, we vieren oud en nieuw. Iedereen is zo klaar met 2020, allemaal zijn we zo toe aan een nieuw jaar met wellicht wat positievere vooruitzichten. Ook ik ben wel toe aan een positiever jaar, minder verdriet en drama en hopelijk wat meer geluk in ons leven. Maar toch voelt het niet alsof ik klaar ben voor een nieuw jaar. Ik ben er gevoelsmatig nog helemaal niet klaar voor! Waarom gaat de tijd zo belachelijk snel? Wat heb ik met mijn leven gedaan de afgelopen maanden?

Vanaf januari 2020 begon onze rollercoaster, met 30 weken zwangerschap de diagnose van een ernstige hartafwijking bij ons kindje, de vele ziekenhuisbezoeken die volgde en de onzekerheid over de afloop. In die tijd ook het afscheid van mijn oma die overleed. En toen eind februari werd ons meisje Lina eindelijk geboren, wat een mooi moppie, maar zo ziek! Begin maart moesten wij alweer afscheid van haar nemen, waarna de maanden die volgden voor mij een zwart gat zijn geweest. Wat deed ik eigenlijk? Hoe ben ik die maanden door gekomen? Covid maatregelen? Daar was ik amper mee bezig. Waar heb ik mijn dagen mee gevuld? Ik heb vooral eindeloos gewandeld, met een doodongelukkig gevoel en dikke tranen over mijn wangen. Gepraat met vriendinnen en familie en ontzettend mijn best gedaan om toch nog een beetje een leuke moeder te zijn voor Romi en te genieten van alle kleine dingen. Soms lukte het allemaal aardig en soms helemaal niet.

Toen kwam de zomer, een moment om er even tussen uit te gaan met het gezin. Het gezin wat niet compleet voelt, een leegte van Lina die niet op te vullen is met een gezellige vakantie. Maar eerst nog een nieuwe terugplaatsingspoging in ons ivf traject. Bizar, een positieve test in mijn handen! Zo ongeloofwaardig, maar de misselijkheid en het zwangere gevoel gaven toch ook een enorm lichtpuntje in deze donkere periode. Daarop volgde twee weken in Italie, we genoten maar niet meer optimaal zo als vroeger. Verdriet met diepe dalen om het gemis van Lina en het ‘wat als ze er bij was geweest…?’ Tegelijk de overweldigende misselijkheid van een nieuwe zwangerschap en de hoop en dromen over een kindje wat misschien nu wél echt in ons gezin zou mogen blijven. Gevoelens die allemaal door elkaar lopen en ondertussen maar proberen te genieten van wat we hebben.

De vakantie bracht ook hoogtepunten , een huwelijksaanzoek van mijn lief. Een mooi moment om te beseffen wat wij aan elkaar hebben en naar iets positiefs uit te kijken! Daarnaast de het heerlijke enthousiasme van Romi in het zwembad, op het strand en bij elk uitstapje wat we maakten.

Dan toch bij thuiskomst weer die keiharde klap van werkelijkheid, dat ook na een fijne vakantie, het gemis nog steeds even hard aanwezig is en ook altijd zal blijven.Vervolgens de eerste echo van het nieuwe leven dat mijn buik groeide, de echo die opnieuw alle hoop onder mijn voeten vandaan trok, een miskraam stond mij te wachten, niet wetende dat deze een eindeloze nasleep bleek te hebben tot tegen het einde van dit jaar. We hadden zó gehoopt dat we even genoeg op ons bordje hadden gekregen voor dit jaar…

Ondertussen ging het leven steeds maar door. Ik bouwde op het werk weer uren op, genoot daarvan en het gaf mij energie. Ik voerde vele gesprekken met mijn psychloge, had daarnaast eindeloze gesprekken over mijn verdriet en gemis met familie en vriendinnen. Het deed me goed om er over te praten. We gingen dagjes en weekendjes weg, speelden spelletjes, genoten van ons lachebekkie Romi. Waardoor ik elke dag wel weer door ging en minstens 1 keer per dag wel moest lachen om haar.

De dagen gingen zo door en toen ineens stond de decembermaand voor de deur. Ik had wel verwacht dat ik emotioneel zou zijn rond de kerstperiode, maar ik had niet zo aan zien komen dat ik al vanaf begin december niet lekker in mijn vel zou zitten. Met vlagen kwamen emoties los, een liedje op de radio brak mij nog sneller dan voorheen en als iemand maar ‘boe’ zei begonnen de tranen in mijn ogen al te prikken. En niet even kunnen knuffelen, want eh… 1,5 meter!
Het vieren van Sinterklaas, het huis versierd met het idee ‘zo gezellig mogelijk, want we maken er ook dit jaar gewoon wat van’. Romi die geniet van alle cadeautjes, blije gezichtjes van kids om ons heen als we Sint vieren. En ook ik geniet, ik mis een ukje die tussen de cadeautjes door kruipt, maar toch doe ik mijn best te genieten van wat we wel hebben en het enthousiasme van Romi in me op te nemen.

Dan volgt de aanloop naar kerst, de stress rondom cadeaus, eten, gezelligheid. Het is er allemaal, en ik wil alles perfect, maar eigenlijk ook weer niet. Ik verlies me in dingen regelen, organiseren en klaarmaken, maar eigenlijk lukt het me allemaal niet en uiteindelijk interesseert het me allemaal weinig hoe kerst eigenlijk verloopt. De kerstochtenden vallen me uiteindelijk zwaar, het begin van de dag samen met het gezin, het voelt allemaal anders en gek en de afwezigheid van Lina lijkt nog duidelijker op dagen als deze. Uiteindelijk maken we lol op de kerstdagen, lachen met familie, spelen spelletjes en noemen Lina’s naam.

Na de kerstdagen kan ik eindelijk een klein beetje rust vinden voor mezelf. Rust waarin ik besef dat ik nog helemaal niet klaar ben voor een nieuw jaar, 2020 is zo’n bizar jaar geweest met zo’n rollercoaster aan emoties dat ik eigenlijk nog een tussenperiode nodig heb om dit allemaal te laten bezinken. Voor we het weten is het weer januari, de maand dat we erachter kwamen dat het kindje in mijn buik een ernstige hartafwijking had, de maand dat ons leven voorgoed veranderde. Het voelt nog als gister, ik ben er nog helemaal niet klaar voor om al die data opnieuw te beleven en terug te kijken op hoe wij steeds verder richting een diep zwart gat gingen. Het voelt als nóg maar een jaar geleden, terwijl het tegelijk ook ál een jaar geleden is.
Het einde van dit jaar voelt ook als iets afsluiten, een jaar met zoveel verdriet. Zo dubbel, want dit was ook het jaar dat Lina geboren werd, het jaar dat ze even bij ons was, dat ik haar mocht vasthouden en bij me mocht hebben. En ik wil dat helemaal niet afsluiten! En ook al weet ik heus wel dat we dat nooit afsluiten, voelt het toch wel een beetje zo… Hoe sneller dit jaar voorbij gaat, hoe verder ik me soms bij haar vandaan voel.

Het klinkt vooral als allemaal drama en verdriet, maar dit jaar heeft me ook een hoop liefde gebracht, liefde van familie, vrienden, kennissen, collega’s, van mensen die zelf een kindje verloren zijn en zelfs van onbekenden. Het heeft ons kracht gegeven, kracht die we in de komende maanden en misschien wel ons hele leven nodig zullen hebben om te leven zonder Lina.

Dit jaar heeft me laten inzien hoe belangrijk je naasten zijn en hoe fijn het is om ook je verdriet met hen te kunnen delen, misschien nog waardevoller, naast het samen zijn. Een streven om de komende jaren vooral veel mooie herinneringen met elkaar te maken!

Dit jaar heeft mij veranderd als persoon, hoe precies kan ik niet uitleggen, maar dat ik me anders voel, anders is het leven sta en anders dingen beleef is zeker.

Ik zie op tegen de komende maanden met alle ‘eerste keren een jaar later’, maar weet dat ergens diep van binnen, ik dit aan moet kunnen (al betwijfel ik dit dagelijks opnieuw), mijn ergste nachtmerrie heb ik tenslotte al meegemaakt dit jaar…

We gaan positief het nieuwe jaar in, kijken vooruit en proberen om Lina een plekje te geven in ons leven, een speciaal plekje in ons hart, waar ze altijd overal toch een beetje bij kan zijn. ♡
Lieve allemaal, een fijne jaarwisseling en een gezond, gelukkig en positief nieuwjaar! Maak er wat van! ♡☆

♡ ‘ Het jaar 2020 bracht me jou, en ook al mocht ik je niet bij me houden, ik ben en zal altijd jouw trotse mama blijven…’ ♡

Help mee!

Laten we de tellers van onze collectebusjes op laten lopen voor de Hartekindjes en het Sophia Kinderziekenhuis.
Dit kunnen wij niet zonder jouw steun. Kleine beetjes helpen heel veel, onze dank is groot!

Help Hartekind     Help het Sophia